Mijn laatste dagen

7 augustus 2018 - Delhi, India

Mijn vorige verhaal eindigde ik dat ik in Delhi op het vliegveld zat te wachten...en dat is nog steeds zo. Ik zit letterlijk de tijd weg te kijken, zie bijna iedere minuut op mijn telefoon voorbij komen. Oh wat duurt wachten toch lang. Zoals ik in mijn verhalen al vaker heb gezegd: time flies when you are having fun...maar dat geldt helaas niet voor dit moment. Ik kan wel iets leukers bedenken dan in je eentje op het vliegveld moeten wachten. Met internet zou het een stuk aangenamer zijn maar het is nog best een hele klus om hier aan wifi te komen. Ze adverteren overal met free wifi, maar zo mooi als het klinkt, zo werkt het niet. Toen ik mijn vorige verhaal postte, zat ik nog te wachten bij de balie voor international transfers. Dat is ook een verhaal apart. Het is namelijk zo dat ik mezelf hier eerst mocht melden om aan een boarding pass te komen voor mijn vlucht terug naar Amsterdam. Sta je aan de balie, krijg je te horen dat er nog niemand is van de vliegmaatschappij en of je maar even wil wachten. Als je vraagt hoe lang het gaat duren krijg je eerst te horen over 5 minuten, dat verandert gauw genoeg in een kwartier en voordat je het weet, na meerdere keren aan de balie gestaan te hebben, ben je 2,5u verder. Ja, India verschilt in dat opzicht dus niet veel van Nepal. Achter de balie zitten wel 10 mannen te "werken". Een paar doen echt iets zinnigs, maar de meeste hangen maar een beetje en zitten continu met hun mobiele telefoon. Alsof ze niks beters te doen hebben dan te wachten totdat er iemand zich komt melden. Maar de mensen die ik nodig heb, die zijn er niet. Ik had gehoopt om mijn tijd te kunnen doden met internetten en wellicht een filmpje van Netflix, maar het lukte me zelf niet om free wifi te krijgen. Met mijn allerbeste glimlach kreeg ik het via een van de medewerkers toch geregeld. Helaas maar een beperkte tijd, dus ik moet nog even kijken hoe ik weer aan internet kom om dit verhaal te posten. Als jullie vandaag nog dit tweede verhaal ontvangen, is het dus gelukt.

Op dit moment zit ik in the food corner. Van KFC tot Domino's, van McDonalds tot Subway, je kan hier van alles krijgen. Ik weet nog niet zo goed of ik hier een maaltijd ga nuttigen, omdat het alleen maar fast-food is, maar aangezien ik nog wat uurtjes te overbruggen heb, ben ik blij dat ik even ergens kan zitten en mijn telefoon kan opladen. Het mindere is dat er een hele dikke, weet-ik-veel-waar-die-vandaan-komt, kerel naast me zit die na een hele berg kippenvleugeltjes van de KFC, ook nog een heel bord noodles, al slurpend naar binnen zit te werken. Niet heel smakelijk! Gelukkig zit ik hier denk ik wel langer dan hij en hoef ik niet al te lang meer naar dat smerige geluid te luisteren.

Voordat ik naar Nepal ging leek een maand echt een hele lange tijd. Maar zo snel dat het weer voorbij is. De laatste week voelde ik ineens druk. Ik wilde nog zo veel dingen doen...en er was nog maar zo weinig tijd over. Daarnaast had ik zo veel nieuwe mensen ontmoet, waar ik ook nog tijd mee wilde doorbrengen. Geloof het of niet, ik moest echt keuzes maken en gaan plannen. Niet mijn favoriete bezigheid, maar wellicht kon ik hier wat vaardigheden in ontwikkelen. Toen ik terug kwam uit Pokhara ben ik op school gaan kijken naar het verloop van de examens. Wel bijzonder om te zien. In "mijn" klas (de oudere kinderen) stond er science en social op het programma. De vragen van het examen zijn door de leerkrachten geformuleerd en zijn allemaal in het Engels. Klein probleem dat het niveau van Engels van het overgrote deel van de kinderen zo slecht is, dat ze de vragen niet begrijpen en de leerkracht alles dus weer eerst vertaald naar het Nepalees. Zo leren ze het natuurlijk nooit! En als ze het juiste antwoord niet weten, dan worden ze door de leerkracht ook nog op weg geholpen. Misschien zeggen ze het wel letterlijk voor, maar aangezien ik het Nepalees nog niet zo goed beheers, kan ik dat niet met zekerheid zeggen. Ik ken trouwens wel een paar Nepalese woordjes, en kan tot tien tellen...maar verder dan dat kom ik niet. Na twee uur stond ik alweer buiten de school en ben ik met een Nepalese vriend door de kleine straatjes van Kathmandu gewandeld. Hij wilde me graag een authentiek deel van de stad laten zien..en hoe dan ook beter te doen dan met een rasechte Nepalees. Volgens mij ben ik op plaatsen geweest die nog geen enkele tourist gezien heeft en waar geen beschrijving van te vinden is in mijn reisgids. Een hele leuke ervaring, al zeg ik het zelf en zo kom je nog eens ergens. Dat zelfde gold voor de vrijdag...waarop ik een bezoek aan Orchid Garden gepland had. Dit is de school waar ik in eerste instantie graag vrijwilligerswerk wilde doen. Ik mocht achterop de motor bij Bharat. Dit is in zo'n drukke stad waarin het verkeer een grote chaos is, toch best even spannend. Kris kras door de straats, je moet echt weten waar je moet zijn om er te komen. Meteen bij aankomst kreeg ik een rondleiding en werd me verteld hoe de school ontstaan is en hoe het is uitgegroeid tot wat het nu is. Naast een school zit er ook een kinderopvang, waar weet ik veel hoeveel babys en peuters rondlopen. In een rijtje worden ze allemaal tegelijkertijd op het potje gezet, in de vorm van massaproductie. Wat een wereld van verschil met Balaju Day Care Center als je kijkt naar de school. De klaslokalen zijn heel kleurrijk, overal hangen posters met informatie, in elke klas zijn er regels en afspraken, er wordt gewerkt met een beloningssysteem, de school heeft een bibliotheek, er is een overvloed aan leermaterialen, dat is gewoon niet te vergelijken met mijn school. Deze school is vele malen groter en veel beter georganiseerd. In groepen krijgen de kinderen om beurten hun lunch geserveerd en is er daarna ook nog tijd om te spelen. Ik ben blij dat ik ervoor gekozen heb om deze dag hier een kijkje te nemen, gewoon om te zien hoe het er ergens anders aan toe gaat en een beeld te vormen. Op de een of andere manier heb ik tijdens deze reis iets met portemonnees, want toen ik op het punt stond om weg te gaan en mijn portemonnee uit mijn tas wilde halen om geld te pakken voor een taxi....kon ik hem nergens meer vinden. Meteen paniek, naar aanleiding van mijn vorige ervaring, want ik wist zeker dat ik mijn portemonnee die ochtend nog in mijn hand had gehad. Maar ik kon niet meer herinneren of ik hem wel of niet in mijn tas gestopt had. Geen portemonnee = geen geld voor de bus, dus ook geen mogelijkheid om zelf terug naar huis te gaan. Dus Bharat gebeld om mijn stommiteit uit te leggen en te vragen of hij me op zou kunnen komen halen. Gelukkig was dat geen probleem en ondanks dat ik wel een paar uur heb moeten wachten totdat hij er was, heb ik ondertussen de hele school op mijn dooie gemakje nog een keer kunnen bekijken. Het was wel een heftige dag, met maar een paar uurtjes slaap en zoveel nieuwe indrukken. Je zou zeggen op tijd naar bed 's avonds, maar omdat ik weer van het een in het ander viel...stond ik een paar uur later met een groepje vrienden op mijn slippertjes midden op de dansvloer van een club in hartje Kathmandu. Maar daar zal ik jullie de volgende keer meer over vertellen.

Het is inmiddels 2 uur 's nachts en mijn ogen beginnen steeds vaker dicht te vallen. Ik heb wat gegeten en gedronken en ik heb nog een klein uurtje te overbruggen voordat ik mag boarden en het laatste deel van mijn terugreis gaat beginnen. Ik ga mijn best doen om nog ergens even internet te scoren, mijn verhaal te posten, op zoek te gaan naar de juiste gate en te kijken of ik daar iets van een slaapplek kan vinden. Want het zou fijn zijn als ik heel even mijn ogen dicht kan doen. Morgenvroeg rond 8:35u zal ik weer voet zetten op Nederlandse bodem en dan komt mijn avontuur echt officieel ten einde. Ik beloof dat dit niet mijn laatste verhaal is, want jullie hebben nog het een en ander van me tegoed. Doei doeiiiiii

2 Reacties

  1. Pappa:
    7 augustus 2018
    Hi Iris, wij zijn al in de buurt van Schiphol. De combinatie van het weg brengen van Thomas en Sem, gisteren, en het ophalen van jou morgenvroeg was een prima argument om een hotel te boeken en een dagje Amsterdam te pikken. Staan morgen met een bordje “IRIS” bij de gate...... voor het geval wij jou niet meer herkennen 🧐
  2. Mitchell Ras:
    7 augustus 2018
    Mooie verhalen Iris! Hoor graag snel de rest! Hele goede reis!! X