Op vakantie in Pokhara

2 augustus 2018 - Kathmandu, Nepal

Ik zit nu ergens midden in het centrum van Kathmandu in een restaurant, heel relaxt met blote voeten op een kussen op de grond aan een lage tafel. Overal liggen kleedjes op de grond en op de achtergrond klinkt ontspannende muziek. Dat is zoals het hier gaat...buiten de drukte en de chaos van de stad en binnen zo ontspannen en relaxt. Om me heen zitten een hoop gemixte gezelschappen, met Nepalezen en mensen uit allerlei verschillende landen door elkaar. Ze zijn allemaal hier in Nepal met hun eigen reden: vrijwilligers, vakantiegangers, lokale bevolking, elk met hun eigen cultuur en achtergrond. Ze komen hier bijeen om elkaar te ontmoeten, gedachten en ideeen uit te wisselen en gewoon te ontspannen. Het is heerlijk om hier middenin te zitten, het te aanschouwen en ondertussen lekker mijn eigen ding te doen.

Aangezien het schrijven me tot nu toe nog niet gelukt is in het heden neem ik jullie even mee terug naar vorige week. Aan het eind van mijn tweede week op school hoorde ik dat in mijn derde, en laatste week, de kinderen examens zouden hebben. Ze hebben dit vier keer in het jaar aan het einde van een periode van drie maanden. Heel benieuwd naar hoe dit toetsen in zijn werk zou gaan kwam ik erachter dat dit allesbehalve zo gaat als in Nederland. Voor jullie uitleg: de kinderen komen op school, maken hun examen, krijgen zoveel tijd als dat ze ervoor nodig hebben, en gaan weer naar huis. Dus helemaal geen programma, geen lessen, oftewel voor mij niks te doen. Ik had al gepland om het weekend naar Pokhara te gaan, en met deze informatie hoefde ik er niet lang over na te denken om in plaats van vrijdag tot zondag, tot maandag te blijven....met het idee om dinsdag op school te gaan kijken naar het toetsen, en woensdag tot en met vrijdag naar een andere school te gaan om daar eens een kijkje te nemen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagochtend, op teachers day (waarop de kinderen van onze school een vrije dag hadden) vertrok ik met mijn backpack naar het vliegveld voor een binnenlandse vlucht. Aangezien ik maar een paar dagen zou hebben, en ik had gehoord dat Pokhara echt een hele relaxte stad zou zijn, had ik er geen zin in om weer 6-8 uur in de bus te zitten...dus dan maar heel luxe met het vliegtuig. Het begrip luxe kreeg toch een iets andere betekenis toen ik het vliegtuig zag waar ik in mocht stappen. Ik had nog nooit in zo'n klein vliegtuig gezeten en voelde me niet helemaal op mijn gemak in het ieniemienie toestelletje, propeller-aangedreven, met maar 19 zitplaatsen. Ik had speciaal gevraagd om een plekje aan de rechterkant van het vliegtuig om wellicht een glimp van het Himalaya gebergte op te vangen. Zat ik dan, helemaal achterin het vliegtuigje, met mijn neus tegen het raam gedrukt. Helaas heel bewolkt (fijn die moesson-tijd) maar heb tussen de wolken door toch een heel klein beetje van besneeuwde bergtoppen kunnen zien. Wat was ik blij toen ik na een korte vlucht van 20-25 min weer aan de grond stond. Op het vliegveld stond er keurig netjes een taxi op me te wachten die me bij The Mountain House afzette, een heel schattig guesthouse van een goede vriend van Bharat. Ik had aangegeven heel graag te willen paragliden tijdens mijn verblijf in Pokhara en toen ik mijn tas aan het uitpakken was op mijn kamer werd er ineens op de deur geklopt. Over een half uur komen ze je ophalen, want het is nu goed weer en ze hebben nog net een plekje vrij voor de tweede vlucht. Uhhhmmmmm ok, even snel schakelen en met toch wat spanning zat ik nog geen half uur later achterop de scooter naar het bedrijf waarmee ik zou gaan vliegen. Met nog een aantal anderen gingen we in een jeep de berg op en ik mocht natuurlijk meteen als eerste. Sta je dan, ingesnoerd en wel, te wachten op een zuchtje wind. Keurig vooraf geinstrueerd: als ik ja zeg moet je gaan rennen en naar voren blijven kijken. Nog geen wind, wachten, wachten, en gaan....parachute omhoog, oh nee...toch niet omdat de wind ineens weer ging liggen. Nou echt waar, toen kreeg ik even schrik. De parachute werd weer in de juiste positie gelegd en ondertussen stond ik daar met knikkende knieen en mijn hart heftig kloppend in mijn keel. Veel tijd om er echt bij stil te staan had ik niet, want voordat ik het wist kreeg ik weer een seintje, en nog geen 3 tellen later hing ik in de lucht. Wat gaaf is dat zeg! De wind door je haren, uitzicht tot aan de horizon en het gevoel van totale vrijheid. Mijn "chauffeur" wilde maar wat graag zijn best voor me doen en probeerde zo hoog mogelijk te komen, roofvogels achterna te zitten en vloog met me over het meer. Ruim een half uur hebben we in de lucht gehangen en ik vond het geweldig. Zelfs toen ik weer aan de grond stond zat mijn lijf nog zo vol adrenaline dat het voelde alsof ik nog in de lucht hing. Weer aangekomen bij het guesthouse had ik even de tijd nodig om alle indrukken van die dag te verwerken en ben ik een paar uur knock out geweest. Mijn lijf had het echt even nodig om op te laden. Inmiddels ben ik trouwens weer thuis, aangezien ik als een van de laatste het restaurant uit geveegd werd, en mijn verhaal nog niet af was.

Na mijn schoonheidsslaapje ging ik de stad in om een hapje te eten en hier ontmoette ik Jana, een Zwitsers meisje dat in Pokhara vrijwilligerswerk doet als leerkracht en die in hetzelfde guesthouse verblijft. Een super gezellige meid waarmee ik kon blijven praten....na een hapje eten kwam een drankje in de 'busy bee' bar, en hier ontmoette we allemaal nieuwe mensen uit verschillende landen: Nederland, Australie, Duitsland, en natuurlijk ook uit Nepal. En natuurlijk werd het weer laat, because time flies when you are having fun! Zaterdagochtend na het ontbijt ging ik met Jana op pad: we huurde een bootje, lieten ons naar de overkant van het meer varen, werden bij een waterval gebracht door onze schipper en zijn we de berg op gewandeld naar de World Peace Stupa: een Boeddhistische tempel met een prachtig uitzicht over het meer en heel Pokhara. Na onze wandeling van een uur hebben we heerlijk bij de tempel gezeten om bij te komen en te genieten van de omgeving.

Met een van onze nieuwe vrienden van de avond ervoor, Anish: een Nepalese jongen die in Duitsland woont, hadden we afgesproken om iets leuks te gaan doen en met zijn neef Bibas stond hij ons al op te wachten aan de voet van de tempel. Samen hebben we een bezoek gebracht aan de Davi's Fall, nu door de moesson een grote waterval aan een hele drukke straat (ik had niet verwacht om zo'n natuurverschijnsel daar aan te treffen, dus was wel een beetje verbaasd) en de Gupteshwor Mahadev Gupha grot, van waaruit je het neerkletterende water van de Davi's Fall kan zien. Heel leuk om op deze manier toch niet helemaal als toerist de stad te verkennen, omdat deze jongens precies weten waar je moet zijn en hoe er te komen. Ze vonden het zo gezellig met ons dat we meteen werden uitgenodigd om bij hen thuis te komen eten. Het hele weekend zijn we met elkaar opgetrokken, en hebben we een hoop leuke dingen gedaan. Zondachtochtend moest Jana werken en koos ik voor de ontspanning. Dat is natuurlijk wat je doet als je op vakantie bent. Welgeteld 90 minuten lang heb ik me heerlijk laten masseren en was ik een en al ontspanning. Heeeeeeeeerlijk om op deze manier even af te schakelen en tot rust te komen. En op een perfect moment tijdens mijn reis, na twee weken intensief lesgegeven te hebben, op een plek die rust met zich mee brengt, ver weg van de grote, chaotische hoofdstad Kathmandu en een week voordat ik weer terug naar huis ga. Tijd om mezelf op te laden en te genieten van alles wat er op mijn pad komt. Na de lunch ben ik er met de jongens op uit getrokken en hebben we een bezoek gebracht aan het Mountain Museum.....buiten kwam het weer met bakken uit de lucht gevallen, dus ik was blij dat we ergens binnen zaten. Aan het eind van de middag hebben we Jana opgehaald en zijn we naar het huis van de tante van Anish en Bibas gegaan. Die was er natuurlijk al van op de hoogte dat we zouden komen en er was eten in overvloed. Wijn werd nog even gehaald want het mocht ons aan niks ontbreken. Heel bijzonder om zo bij iemand thuis uitgenodigd te worden en we hebben veel gelachen en plezier gehad. Wij waren natuurlijk als twee blanke vrouwen ook heel interessant en ik ben nog nooit zo vaak 'tentoongesteld' tijdens het eten. Er werd met vrienden en familie gevideobelt (ik weet niet of dat een woord is maar het klinkt wel leuk) en dan moesten we natuurlijk wel even geshowt worden. Ons gezelschap werd echt op prijs gesteld en het was een geweldige avond om nooit meer te vergeten. 

Damn, het is alweer laat (bijna half 3) en ben nog lang niet klaar met vertellen over mijn mini-vakantie. Aangezien ik morgenvroeg weer op tijd op moet staan ga ik er mee stoppen en beloof ik jullie zo snel mogelijk de rest. Voor nu post ik dit reisverhaal, zodat jullie alvast weer iets te lezen hebben. Slaap lekker en tot snel.. 

Foto’s

5 Reacties

  1. Marie-Anne:
    3 augustus 2018
    Prachtig! Prachtig! Prachtig!
    Inderdaad allerlei ervaringen die je nooit mee gaat vergeten Iris. De mensen, de ontmoetingen, de gesprekken.... maar ook de ervaring dat jij dat kunt: ff diep ademhalen en dan een piepklein vliegtuigje instappen, op stel en sprong aan het paragliden slaan, het leven van een nepalese familie binnenstappen en hen met jou aanwezigheid een onvergetelijke avond bezorgen.... fantastisch toch?
  2. Pytha:
    3 augustus 2018
    Wat een geweldig reisavontuur en verslag Iris! Geniet lekker door van al dit moois op je pad. Namaste🍀😘
  3. Thomas:
    3 augustus 2018
    Leuk verhaal sis! Goed aan het genieten dus
  4. Loes:
    3 augustus 2018
    Volgens mij iets om vol te houden als je steaks weer thuis bent " druk daarbuiten en relexed en ontspannen van binnen"😘😎
  5. Simone de Groot:
    4 augustus 2018
    Ik zie het zo allemaal gebeuren. Chapeau!!!!